திருமணமான பெண்ணின் ஆசை
அவள் திருமணமானவள். நான் அவளது கணவனின் நண்பன். இது தவறு என்று தெரியும். ஆனால் அவளது கண்கள் என்னை விடவில்லை.
திருமணமான பெண்ணின் ஆசை
ரஜினி. என் நண்பன் சுரேஷின் மனைவி.
சுரேஷ் நல்ல மனிதன். என் பள்ளி நண்பன். ஆனால் அவனுக்கும் ரஜினிக்கும் இடையில் எப்போதும் ஒரு தூரம் தெரியும் — வெளியில் யாருக்கும் தெரியாத தூரம்.
நான் சுரேஷின் வீட்டிற்கு அடிக்கடி வருவேன். அவன் இல்லாத நேரத்தில், ரஜினி என்னிடம் பேசுவாள் — கணவனிடம் சொல்ல முடியாதவற்றை.
"சுரேஷுக்கு என்னோட feelings புரியல நந்தகுமார்," என்று ஒரு நாள் சொன்னாள்.
"என்ன feelings?" என்று கேட்டேன்.
அவள் என்னை பார்த்தாள். நேரடியாக. அந்த பார்வையில் நிறைய இருந்தது.
"அவருக்கு work மட்டும் தான். நான் ஒரு decoration மாதிரி இருக்கேன் இந்த வீட்டுல."
நான் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை.
வாரங்கள் கடந்தன. சுரேஷ் tour-ல் போனான் — ஒரு வாரம்.
மூன்றாம் நாள் இரவு ரஜினி call செய்தாள்.
"நந்தகுமார், வர முடியுமா? தனியா பயமாக இருக்கு."
சென்றேன்.
அவள் door திறந்தாள். நைட்டி அணிந்திருந்தாள். முடி கட்டவில்லை. இயல்பான அந்த தோற்றம் அவளை இன்னும் அழகாகக் காட்டியது.
உள்ளே சென்றோம். TV போட்டோம். பேசினோம்.
"நந்தகுமார்..." என்று திடீரென்று அழைத்தாள்.
"ஆமா?"
"உனக்கு நான்... ஒரு விசேஷமான மனிதங்கியா தெரியேன்?" என்று கேட்டாள், குரலில் ஒரு நடுக்கம்.
மனசுக்குள் எல்லாம் தெரிந்தது. ஆனால்...
"ரஜினி, சுரேஷ்..." என்று தொடங்கினேன்.
"அவர் இல்லாதபோது நான் உன்னை நினைக்கிறேன். இது தவறு என்று தெரியும். ஆனால் என்னால் நிறுத்த முடியல."
நான் அவளை பார்த்தேன். அவள் கண்களில் நீர் வருவதுபோல் இருந்தது.
என் கை அவளது கையை பிடித்தது. தானாகவே.
"ரஜினி..."
"நான் அவரிடம் காணாமல் போன என்னை உன்னிடம் பார்க்கிறேன். உன்னிடம் பேசும்போது நான் exist பண்றேன்னு தெரியுது."
அந்த வார்த்தைகள் என்னை உள்ளே தொட்டன.
நாங்கள் நீண்ட நேரம் அமர்ந்திருந்தோம் — கை பிடித்தபடி. வார்த்தைகள் இல்லாமல். இரவு ஆழமாக கடந்தது.
"நான் போகணும் ரஜினி," என்று சொன்னேன் கடைசியில்.
அவள் என் கையை விடவில்லை.
"இன்னும் கொஞ்ச நேரம்," என்று சொன்னாள்.
இன்னும் கொஞ்ச நேரம் நிறைய நேரமாக மாறியது. தவறு என்று தெரிந்தும், அந்த இரவு எங்கள் இருவரின் வாழ்வில் ஒரு திருப்புமுனையாக மாறியது.