மாமியார் வீட்டில் நண்பியின் அம்மா

மாமியார் வீட்டில் நண்பியின் அம்மா

என் நண்பன் விஜய். அவன் வீட்டில் ஒரு வாரம் தங்கினேன் — என் வீட்டில் renovation.

விஜயின் அம்மா — சுகந்தி ஆண்டி. 44 வயது. Widow-ஆக 5 வருடம் ஆகிறது. விஜய் மட்டும் தான் son. அவள் தன்னிறைவான பெண்.

"ரவி, comfortable-ஆ இரு. இது உன் வீடே," என்று சொன்னாள்.

அவள் cooking-ல் expert. தினமும் காலை, இரவு வீட்டில் சமைப்பாள். நான் சாப்பிடும்போது பார்த்துக்கொண்டிருப்பாள் — அம்மா மாதிரி.

ஐந்தாம் நாள். விஜய் sudden-ஆக tour போனான் — 2 நாள்.

"ரவி, நீ இருக்கியே. இல்லன்னா one-ஆ இருக்கணும்," என்று சொன்னாள் ஆண்டி.

"நான் இருக்கேன் ஆண்டி," என்றேன்.

அந்த இரவு dinner. நாங்கள் மட்டும்.

"ஆண்டி, நீங்க cook பண்றது super," என்று சொன்னேன்.

"யாரவது appreciate பண்ணணும். விஜய் சாப்பிட்டு phone பார்த்துட்டு போய்டுவான்," என்று சிரித்தாள். ஆனால் அந்த சிரிப்பில் ஒரு வலி இருந்தது.

"நீங்க தனிமையா feel பண்றீங்களா ஆண்டி?" என்று கேட்டேன்.

அவள் என்னை பார்த்தாள். நேரடியாக.

"அமைதியா feel ஆகுது. Lonely-ஆ இல்ல. ஆனால்... சில நேரம் யாரோட company வேணும்னு தோணும்."

TV பார்த்தோம். அவள் படம் பார்க்காமல் என்னை பார்ப்பது தெரிந்தது.

"ரவி, நீ விஜயோட friend-ஆ இல்லாம என்னோட son-ஆ feel ஆகுற," என்றாள்.

"Son-ஆ?" என்று கேட்டேன்.

"ம்... இல்லை," என்று திருத்தினாள். "Son மாதிரி இல்ல. வேற மாதிரி."

அது என்ன மாதிரி என்று புரிந்தது.

"ஆண்டி," என்றேன்.

"ம்?"

"நீங்க ஒரு beautiful woman," என்று சொன்னேன். "Son மாதிரி இல்ல — வேற விதமா feel ஆகுது என்னுக்கும்."

அவள் freeze ஆனாள் ஒரு நொடி. பிறகு:

"ரவி, நான் உன்னோட நண்பன் அம்மா."

"தெரியும்."

"நான் உன்னை விட 20 வருஷம் சீனியர்."

"தெரியும்."

"இது..."

"தவறு. தெரியும்," என்றேன். "சொல்லவே வேண்டாம். ஆனால் feel-ஐ மாற்ற முடியல."

நீண்ட நேரம் அமைதி.

"ரவி," என்று அழைத்தாள், குரல் மாறி.

"ஆண்டி?"

"இந்த வீட்டில் 5 வருஷமா நான் ஒரே ஒரு விஷயம் miss பண்றேன்," என்றாள், மெல்ல. "ஒரு மனிதன் என்னை தொடுவது. அவ்வளவு தான். Simple-ஆ."

அந்த நேர்மை என்னை உள்ளே ஆழமாக பாதித்தது.

நான் அவளருகில் சோஃபாவில் நெருங்கி உட்கார்ந்தேன். என் கை அவளது கை மேல் போனது.

அவள் விலகவில்லை. என் கையை பார்த்தாள். பிறகு என்னை.

"ரவி..."

"சுகந்தி," என்று பெயர் சொன்னேன் — ஆண்டி இல்லாமல்.

அவள் கண்கள் பொலிவடைந்தன.

நான் அவளை அணைத்தேன். அவள் என் நெஞ்சில் சாய்ந்தாள். நீண்ட நேரம் அப்படியே இருந்தோம்.

"ரவி," என்று மெல்ல அழைத்தாள்.

"ம்?"

"Bedroom-ல் போலாமா?"

அந்த இரவு அவளது bedroom-ல் — 5 வருடங்களாக தனிமையில் இருந்த அந்த படுக்கையில் — ஒரு பெண் மீண்டும் உணர்ந்தாள். நான் அவளுக்கு அந்த நேரத்தை கொடுத்தேன் — முழுமையாக, அவசரமில்லாமல்.

அவள் என்னை பக்கத்தில் இழுத்து தூங்கினாள். காலையில் அவள் சமைத்தாள் — என்றும் இல்லாத ஒரு மகிழ்ச்சியுடன்.

"நேத்து இரவு..." என்று தொடங்கினாள்.

"Memory மட்டும் தான். நன்றாக இருக்கட்டும்," என்றேன்.

அவள் சிரித்தாள். "நன்றி ரவி."