திருமண வேலைக்காரி

திருமண வேலைக்காரி

Bachelor flat. Chennai Adyar. ஒரே ஒரு வசிப்பாளன் — நான், நகேஷ். 29.

Kamala weekly 3 நாள் வருவாள் — clean, cook. 32 வயது. கணவன் போனவன், ஒரு பெண் குழந்தை அம்மாவிடம்.

எனக்கு அவள் employee மட்டுமே என்று நினைத்தேன்.

ஒரு நாள் அவள் வழக்கத்திற்கு மாறாக 7 மணிக்கு வந்தாள் — evening. கண்கள் சிவந்திருந்தன.

"என்ன ஆச்சு Kamala?" என்று கேட்டேன்.

"வீட்டில் problem சார். தங்கண்ணன் quarrel பண்ணினான்."

"Ok, உள்ளே வா."

தண்ணீர் கொடுத்தேன். அவள் சமைக்க தொடங்கினாள். நான் வேலை பார்த்தேன்.

சாப்பிடும் நேரம்.

"Kamala, சாப்பிட்டியா?" என்று கேட்டேன்.

"வேண்டாம் சார்."

"சாப்பிடு. Plate எடு."

அவள் reluctant-ஆக plate எடுத்தாள். நாங்கள் சேர்ந்து சாப்பிட்டோம் — வழக்கமில்லாத விஷயம்.

பேசினோம். அவளது வாழ்க்கை பற்றி. கணவன் 4 வருடம் முன்பு accident. தனியாக மகளை வளர்க்கிறாள். Difficult life.

"Kamala, நீ strong woman," என்று சொன்னேன்.

அவள் என்னை பார்த்தாள் — surprised.

"யாரும் இப்படி சொன்னதில்ல சார்."

"True-ஆ சொல்றேன்."

அவளது கண்களில் நீர் வந்தது. அவள் திரும்பினாள்.

"Kamala," என்று அழைத்தேன்.

"ஒன்னும் இல்ல சார்," என்று கையை அசைத்தாள்.

"அழாதே," என்று சொல்லி அவள் தோளில் கை வைத்தேன் — comforting-ஆக.

அவள் நின்றாள். என் கை அவள் தோளில் இருந்தது.

"சார்..." என்று மெல்ல சொன்னாள்.

"ம்?"

"நீங்க நல்லவங்க."

"நீயும்."

அவள் திரும்பினாள். என்னை பார்த்தாள். என் கை அவள் தோளில் இன்னும் இருந்தது.

"அதிகமா ஆகுது," என்றாள் — ஆனால் விலகவில்லை.

"சொல்லு, நான் விலகட்டுமா?" என்று கேட்டேன்.

நீண்ட நேரம். அவள் என் கண்களை பார்த்தாள்.

"வேண்டாம்," என்றாள் மெல்ல.

அவள் என் நெஞ்சில் சாய்ந்தாள். நான் அவளை அணைத்தேன். அவள் அழுதாள் — வெளியே வரும் வலி போல்.

அழுகை நின்றது. நாங்கள் அப்படியே நின்றோம்.

அவள் மெல்ல தலை நிமிர்த்தி என்னை பார்த்தாள். எங்களது முகங்கள் அருகில்.

"சார்..." என்று தொடங்கினாள்.

"நகேஷ்," என்று திருத்தினேன்.

"நகேஷ்," என்று மீண்டும் சொன்னாள். பெயர் புதிதாக ஒலித்தது.

அந்த இரவு அவள் போகவில்லை. நான் போக சொல்லவில்லை.

Bedroom-ல் — அவள் வழக்கமாக clean பண்ணும் அந்த room-ல் — நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் தேர்ந்துகொண்டோம். தேவைகள் — உதட்டால் சொல்லாதவை — உடலால் சொன்னோம்.

"நகேஷ்," என்று அவள் என் காதில் சொன்னாள், "நான் தவறான மனிதளா?"

"இல்லை," என்றேன். "நீ தனிமையான மனிதள். வித்தியாசம் இருக்கு."

அவள் கண்கள் மூடினாள். என் கைகளை இறுகி பிடித்தாள்.

காலையில் அவள் சமைத்தாள் — சிரித்தபடி. நான் coffee குடித்தேன்.

"இனிமேல் daily வரட்டுமா?" என்று கேட்டாள்.

"Daily வா," என்றேன்.