மழையில் நனைந்த இரவு

மழையில் நனைந்த இரவு

Apartment. 4-B. நான் ஒரே வசிப்பவன்.

Divya — 4-A. Office colleague. 25 வயது. நாங்கள் work friends.

ஒரு monsoon இரவு. அவள் கதவு தட்டினாள். 9 மணி.

திறந்தேன்.

மழையில் முற்றிலும் நனைந்திருந்தாள். முடி ஒட்டியிருந்தது. Kurta transparent-ஆகி இருந்தது. அவள் உணரவில்லை — அல்லது கவலைப்படவில்லை.

"Auto-ல் வந்தேன். மழை திடீரென்று அதிகமாயிடுச்சு. Tower block பண்ண முடியல. உள்ளே வரலாமா?" என்று கேட்டாள்.

"வா வா," என்றேன்.

உள்ளே வந்தாள். Dripping wet.

"Towel கொடுக்கட்டுமா?" என்றேன்.

"துணி மாத்தணும் actually. Completely நனைஞ்சுடுச்சு."

என் wardrobe திறந்தேன். என் T-shirt, track pants கொடுத்தேன்.

"Bathroom-ல் மாத்திக்கோ," என்றேன்.

அவள் போனாள். நான் kitchen-ல் coffee வைத்தேன்.

அவள் வந்தாள். என் oversized T-shirt. அவளுக்கு கால் வரை வந்தது. Track pant roll up பண்ணியிருந்தாள். முடி wet towel-ல் wrap பண்ணியிருந்தாள்.

"Sorry, inconvenience," என்றாள்.

"Inconvenience என்னது. Coffee குடி," என்று கொடுத்தேன்.

உட்கார்ந்தோம். மழை வெளியே.

"நான் இந்த T-shirt-ல் comfortable ஆ feel ஆகுறேன்," என்றாள்.

"உன்னுக்கு நல்லா இருக்கு," என்றேன் — honest-ஆக.

அவள் என்னை பார்த்தாள். பிறகு T-shirt-ஐ பார்த்தாள்.

"இது உன்னோடு... உன் smell இருக்கு," என்றாள்.

"Sorry, fresh-ஆ wash பண்ணல," என்று embarrassed-ஆக சொன்னேன்.

"இல்லை, nice-ஆ இருக்கு," என்றாள் மெல்ல.

அது வேறு விதமாக sounded.

நாங்கள் அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தோம். மழை sound. Coffee. நடுவில் ஒரு வித tension.

"Divya," என்று அழைத்தேன்.

"ம்?"

"நீ... என்னோட T-shirt-ல் அழகா இருக்க," என்று honest-ஆக சொன்னேன்.

அவள் coffee cup கீழே வைத்தாள். என்னை நோக்கி திரும்பினாள்.

"Ramesh," என்று என் பெயர் சொன்னாள். (Work-ல் 'hey' மட்டும் தான் சொல்வாள்.)

"ம்?"

"நான் இங்கே வந்தது accident-ஆ நினைக்கிற?"

நான் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

"Auto rain-ல் நனைய விடலை. நான் purposely rain-ல் நடந்தேன்," என்றாள், நேர்மையாக.

என் மனம் ஒரு நொடி நின்றது.

"ஏன்?"

"உன்னோட கதவை knock பண்ண excuse வேணும்னு," என்றாள்.

நான் அவளருகில் சென்றேன். அவள் என்னை எதிர்க்கவில்லை.

என் கை அவளது wet hair-ஐ towel-இல் இருந்து விடுவித்தது. நனைந்த முடி அவள் தோளில் விழுந்தது.

"நனைஞ்ச முடி-ல அழகா இருக்க," என்றேன்.

"நீ wet hair-ல அழகா இருக்கேன்னு சொன்னா, நான் தினமும் மழையில் நனைஞ்சு வருவேன்," என்று சிரித்தாள்.

நான் அவளை நெருங்கினேன். அவளும் என்னை.

என்னுடைய T-shirt அவள் உடலில். அவளது கை என் சட்டையில். நாங்கள் ஒரே நேரத்தில் ஒருவரை ஒருவர் கவ்வினோம்.

மழை அதிகமாகியது. இரவு ஆழமாகியது.

அவள் T-shirt என்னுடையது. ஆனால் அந்த இரவு, அவள் என்னுடையளாக ஆனாள் — என்னாலும் அவளுடையவனாக ஆனேன்.

விடியவில்லை. மழை போகவில்லை.

"போகல," என்றாள், என் நெஞ்சில் கிடந்தபடி.

"போகாதே," என்றேன்.

"சரி," என்றாள். "தினமும் மழை பேயும்னு wish பண்றேன்."

"நான் கதவு திறந்து காத்திருப்பேன்," என்றேன்.