மழை இரவின் காதல்
கார் மழை பெய்யும் இரவில், இரண்டு இதயங்கள் முதல் முறையாக சந்தித்தன. அவன் பார்வையில் ஒரு வேட்கை இருந்தது, அவள் கண்களில் ஒரு நடுக்கம் இருந்தது.
மழை இரவின் காதல்
கார் மழை கொட்டித் தீர்க்கிறது. சென்னையின் தெருக்கள் வெள்ளமாகி இருந்தன. அர்ஜுன் தன் காரை ஓரத்தில் நிறுத்தி, மழையை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
திடீரென்று கண்ணாடி தட்டும் சத்தம். திரும்பிப் பார்த்தான். ஒரு பெண் — நனைந்து, கையில் கிழிந்த குடை பிடித்து — அவனை பார்த்து சைகை காட்டினாள்.
"உள்ளே வாங்க," என்று கதவை திறந்தான்.
அவள் உள்ளே வந்தாள். மழை நீர் அவளது கூந்தலிலிருந்து சொட்டிக் கொண்டிருந்தது. மல்லிகை வாசனை கார் முழுவதும் பரவியது.
"நன்றி," என்றாள் அவள், குரலில் ஒரு நடுக்கம் இருந்தது. "மீரா."
"அர்ஜுன்."
அவர்கள் இருவரும் மழையை பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். வார்த்தைகள் தேவையில்லை என்று தோன்றியது. அவளது ஈரமான தோள் அவன் கையை தொட்டது — விபத்தாக. ஆனால் இருவரும் விலகவில்லை.
"எங்கே போகணும்?" என்று கேட்டான் அர்ஜுன், கண்கள் சாலையில் இருந்தாலும் மனம் அவளிடமே இருந்தது.
"இப்போதைக்கு... இங்கே இருந்தால் போதும்," என்றாள் மீரா, மெல்ல சிரித்தாள்.
மழை இன்னும் பெய்துக் கொண்டிருந்தது. நேரம் நின்று போனது போல் இருந்தது. அவளது விரல்கள் அவன் கையை மெதுவாக தொட்டன. அவன் இதயம் வேகமாக துடித்தது.
"இதற்கு முன்பு சந்தித்தது போல் இருக்கிறது," என்றான் அர்ஜுன்.
"ஆமாம்," என்று மீரா ஒப்புக்கொண்டாள். "சில மனிதர்கள் அப்படித்தான் — முதல் சந்திப்பிலேயே பழகியவர்கள் போல் தெரிவார்கள்."
மழை நின்றது. ஆனால் இருவரும் கிளம்பவில்லை.
"காபி குடிப்போமா?" என்று கேட்டான் அர்ஜுன், குரலில் ஒரு நம்பிக்கை.
மீரா திரும்பி அவனை பார்த்தாள். கண்களில் ஒரு வெளிச்சம்.
"குடிப்போம்," என்றாள்.
அன்று இரவு, இரண்டு அந்நியர்கள் காதலர்களாக மாறினர். மழை அவர்களுக்கு வாழ்நாள் நினைவை கொடுத்து சென்றது.