மழை நாள் தனிமை

மழை நாள் தனிமை

Chennai அக்டோபர் மழை. தினமும் மாலை 4 மணிக்கு light போகும்.

என் apartment building-ல் 3-B — நான். 3-A — அவள்.

மேகலா. Software engineer. 26 வயது. சென்னையில் தனியாக வாழும் பெண்.

முதல் முறை பார்த்தது lift-ல். "Hi" சொன்னோம். அவ்வளவுதான்.

ஒரு மழை மாலை, light போனது. என்னிடம் candle இருந்தது. அவளிடம் இல்லை. கதவு தட்டினாள்.

"ஒரு candle குடுப்பீங்களா? Darkness-ல பயமா இருக்கு," என்றாள்.

"வாங்க, உள்ளே வாங்க," என்றேன்.

அவள் வந்தாள். candle வெளிச்சத்தில் உட்கார்ந்தோம். பேசத் தொடங்கினோம்.

அன்று 2 மணி நேரம் light வரவில்லை. 2 மணி நேரம் நிறைய பேசினோம்.

அவள் Madurai-ல் இருந்து வந்தவள். Family அங்கே. இங்கே அலோன். "Weekend-ல் ஒரு movie பார்க்கணும்னா யாரையாவது கூப்பிடணும். தனியா போக boring-ஆ இருக்கு," என்றாள்.

"நானும் weekend-ல் free," என்று சொன்னேன் — யோசிக்காமல்.

அவள் பார்த்தாள். பிறகு சிரித்தாள். "Okay."

அன்று முதல் மழை நாட்கள் எங்களுக்கு special ஆயின. Light போகும்போது நாங்கள் ஒருவரது வீட்டில் சேருவோம் — candle, coffee, பேச்சு.

அவளது கனவுகள் தெரிந்தன. என்னுடையதும்.

ஒரு நாள் மழை மிகவும் கடுமையாக பெய்தது. Thunder. Lightning. அவள் என் வீட்டில் இருந்தாள். Light போயிருந்தது.

Thunder சத்தம் கேட்கும்போது அவள் ஒரு கொஞ்சம் நெருங்குவாள்.

"Scared-ஆ?" என்று கேட்டேன்.

"கொஞ்சம்," என்றாள், embarrassed-ஆக சிரித்தாள்.

"பக்கத்துல உட்காரு," என்றேன்.

அவள் நெருங்கி உட்கார்ந்தாள். தோள்கள் தொட்டன.

Candle வெளிச்சத்தில் அவளது முகம் மிக அழகாக தெரிந்தது.

"மேகலா..." என்று அழைத்தேன்.

"ம்?"

"நீ இங்கே வந்தது நல்லதாயிடுச்சு."

அவள் என்னை பார்த்தாள்.

"நானும் அப்படியே நினைக்கிறேன்," என்றாள்.

மழை ஓய்ந்தது. Light வந்தது. ஆனால் நாங்கள் அந்த இருட்டை கொஞ்சம் நேரம் இன்னும் வைத்திருக்க விரும்பினோம் — அந்த candle வெளிச்சத்தில் எல்லாம் தெளிவாக இருந்தது.

அன்று அவள் திரும்பும்போது கதவருகே நின்றாள்.

"நாளை?" என்று கேட்டாள்.

"நாளை light போகணும்னு தேவையில்ல," என்றேன். "வா."

அவள் சிரித்தாள் — மொத்த முகமும் வெளிச்சமானது.

"சரி," என்றாள்.