மருத்துவமனை இரவு நர்ஸ்

மருத்துவமனை இரவு நர்ஸ்

Hospital-ல் மூன்றாம் நாள்.

Operation முடிந்து recovery-ல் இருந்தேன். வலி கொஞ்சம் குறைந்தது. ஆனால் இரவு தூக்கம் வரவில்லை.

நள்ளிரவு 1 மணி. Ward-ல் quiet. மற்ற patients தூங்கினார்கள்.

Preethi வந்தாள் — இரவு duty nurse. 28 வயது இருக்கும். Uniform-ல் நேர்த்தியாக இருந்தாள்.

"சிறையா?" என்று கேட்டாள், வழக்கமான nurse smile-உடன்.

"தூக்கம் வரல," என்றேன்.

"Pain இருக்கா?"

"கொஞ்சம்."

அவள் injection எடுத்தாள். என் கையில் needle போட்டாள்.

"இது drip. கொஞ்ச நேரத்தில் comfortable ஆவீங்க," என்றாள்.

போகவில்லை. Clipboard-ல் notes எழுதினாள். பிறகு என்னை பார்த்தாள்.

"தனியா வந்திருக்கீங்க? Family இல்லையா?"

"இல்லை. Bachelor."

"ஓ. நானும் இங்கே shift-ல தனியா தான். இரவு long-ஆ இருக்கும்," என்றாள், chair எடுத்து அருகில் உட்கார்ந்தாள்.

"உங்களுக்கு duty இல்லையா?" என்று கேட்டேன், ஆச்சரியமாக.

"இருக்கு. ஆனால் இன்னைக்கு patients எல்லாரும் நல்லா இருக்காங்க. உங்ககிட்ட பேசலாம்னு நினைச்சேன்," என்றாள், நேர்மையாக.

பேசினோம். அவள் Tirunelveli-ல் இருந்து வந்தவள். Nursing college-ல் study பண்ணி இங்கே job. Home sick-ஆ இருக்கு என்று சொன்னாள்.

"நீங்க?" என்று கேட்டாள்.

"Chennai-ல் தான். ஆனால் family distant-ஆ feel ஆகுது சில நேரம்."

"Loneliness ரொம்ப கஷ்டம்," என்றாள், கண்கள் soft-ஆயின.

Ward light dim-ஆக இருந்தது. Night bulb மட்டும். அந்த வெளிச்சத்தில் அவள் முகம் மிக அழகாக தெரிந்தது.

"Preethi," என்று அழைத்தேன்.

"ஆமா?"

"நீங்க ரொம்ப நல்லா இருக்கீங்க," என்று சொன்னேன் — honest-ஆக.

அவள் சிரித்தாள். "Patients always இப்படி சொல்வாங்க."

"இல்லை, seriously."

அவள் என்னை பார்த்தாள். ஒரு நேர்மையான பார்வை.

"நீங்களும் நல்லா இருக்கீங்க," என்றாள் மெல்ல.

இரவு 2 மணி ஆனது. யாரும் இல்லாத ward. அவள் என் bed-ருகே நின்றாள். Drip check பண்ணினாள்.

அவள் குனிந்தபோது, அவளது முடி என் முகத்தில் படுவது தெரிந்தது. நான் கையை நீட்டி அவளது கையை தொட்டேன்.

அவள் freeze ஆகவில்லை. திரும்பி பார்த்தாள்.

"என்ன?" என்று மெல்ல கேட்டாள்.

"உங்கள் கை மிருதுவாக இருக்கு," என்றேன்.

அவள் விலகவில்லை. என் கை அவளது கை மேல் இருந்தது.

"இது okay-ஆ?" என்று கேட்டேன்.

நீண்ட நேரம் யோசித்தாள். பிறகு: "Ward round 3 மணிக்கு. அதுவரை யாரும் வர மாட்டாங்க," என்றாள்.

அவள் curtain இழுத்தாள். Bed-ல் என் அருகில் உட்கார்ந்தாள்.

"வலிக்குதா?" என்று கேட்டாள்.

"எங்கே?"

"இங்கே," என்று என் நெஞ்சில் தொட்டாள்.

"இப்போ வலிக்கல," என்றேன்.

அவள் குனிந்தாள். என் உதடுகளில் அவளது உதடுகள் — மெல்ல, கவனமாக, ஒரு nurse-ன் மெல்லிய தொடுதலோடு.

நான் அவளது கூந்தலில் விரல்கள் நுழைத்தேன். அவள் ஒரு நெடிய மூச்சு விட்டாள்.

"சத்தம்..." என்று சொல்ல முயன்றேன்.

"தெரியும்," என்று அவள் என் வாயை மூடினாள்.

அடுத்த ஒரு மணி நேரம் hospital bed-ல் — வலி மறந்தது, வேறு ஒன்று மட்டுமே இருந்தது. அவளது uniform crumple ஆகி, என் gown திறந்து — நாங்கள் இருவரும் அந்த dim ward-ல் ஒருவருக்கொருவர் மருந்தாக மாறினோம்.

3 மணிக்கு முன் அவள் uniform straight பண்ணிக்கொண்டு எழுந்தாள்.

"Round time," என்றாள்.

"Nurse," என்று அழைத்தேன்.

"ஆமா?"

"நாளை இரவும் duty இருக்கா?"

அவள் சிரித்தாள் — அந்த சிரிப்பில் விடை இருந்தது.

"ஒரு வாரம் recovery. தினமும் பார்க்கலாம்," என்று Clipboard எடுத்துக்கொண்டு போனாள்.

நான் கண்களை மூடினேன். முதல் முறையாக hospital-ல் நல்ல தூக்கம் வந்தது.