சித்தி வீட்டில் ஒரு கோடை

சித்தி வீட்டில் ஒரு கோடை

May மாதம். Exam முடிந்தது. வீட்டில் இருக்க பிடிக்கவில்லை.

அம்மா சொன்னார்: "சித்தி வீட்டுல ஒரு மாசம் போய் இரு. அவங்களுக்கும் company ஆகும்."

சித்தி — கவிதா சித்தி. அம்மாவின் தங்கை. 35 வயது. கணவர் merchant navy-ல் — ஆறு மாதத்திற்கொரு முறை வருவார். குழந்தை இல்லை.

நான் அர்ஜுன். 22 வயது. Engineering final year.

சித்தி வீடு Coimbatore-ல். நான்கு அறைகள். தனி பங்களா. தோட்டம் இருந்தது.

"வா வா அர்ஜுன்!" என்று கதவு திறந்தாள் சித்தி.

அவளை பார்த்தேன் — பள்ளி பருவத்திற்கு பிறகு சரியாக பார்க்கவில்லை. அன்று பார்த்தேன்.

Nightie அணிந்திருந்தாள். முடி கட்டவில்லை. மேக்கப் இல்லை. இயல்பான அந்த தோற்றத்தில் அவள் மிக அழகாக தெரிந்தாள் — இளமையான தோற்றம், ஆனால் ஒரு maturity.

"உள்ளே வா," என்று அழைத்தாள்.

முதல் நாள் இரவு சித்தி சமைத்தாள். நாங்கள் சாப்பிட்டோம். TV பார்த்தோம்.

"தூக்கம் வருதா?" என்று கேட்டாள்.

"இல்லை சித்தி."

"நானும். வா பேசலாம்."

Terrace-ல் சென்றோம். இரவு காற்று. நட்சத்திரங்கள்.

"Exam எப்படி போச்சு?" என்று கேட்டாள்.

"நல்லா போச்சு."

"Good. நான்லாம் உன்னையெல்லாம் miss பண்றேன் தெரியுமா? வீட்டுல யாரும் இல்லாம..."

அவள் வாக்கியம் முடியவில்லை. காற்றில் முடி பறந்தது. அவள் விரல்களால் சரிசெய்துகொண்டாள்.

"சித்தப்பா எப்போ வருவாங்க?" என்று கேட்டேன்.

"இன்னும் மூன்று மாசம்," என்றாள். குரலில் ஒரு வெறுமை.

"தனிமையா இருக்கீங்களா?"

என்னை பார்த்தாள். நீண்ட நேரம்.

"ரொம்ப தனிமையா இருக்கு அர்ஜுன். வெளியில் யாரிடமும் சொல்ல முடியாத தனிமை."

நான் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

"ஒரு பெண்ணுக்கு... கணவன் பக்கத்தில் இல்லாம... அந்த குறை யாரும் தீர்க்க முடியாது," என்று மெல்ல சொன்னாள்.

அந்த வார்த்தைகள் என்னை நேரடியாக தாக்கின.

நான் அவளுக்கு அருகில் நகர்ந்தேன். அவள் என்னை தடுக்கவில்லை.

"சித்தி..." என்று அழைத்தேன்.

"அர்ஜுன், நீ என்ன நினைக்கிறாய்னு தெரியுது. நானும் அதையே நினைக்கிறேன். தவறு என்று தெரியும். ஆனால் இந்த தனிமையில்..."

அவள் என் கையை எடுத்தாள். தன் கையில் வைத்துக்கொண்டாள்.

"ஒரே ஒரு கோடை மட்டும்," என்றாள். "வெளியில் யாருக்கும் தெரியாது. நம்மிடையே மட்டும்."

அந்த இரவு முதல் நாங்கள் தனியாக ஆனோம்.

படுக்கையறையில், சித்தி என்னை நோக்கி திரும்பினாள். அவளது nightie-யின் நூல்கள் விரல்களால் கழற்றினாள். அந்த நிலவு வெளிச்சத்தில் அவளது உடல் அழகாக தெரிந்தது — முழுமையான பெண் உடல்.

"அர்ஜுன்," என்று மெல்ல அழைத்தாள்.

நான் சென்றேன். அவளை அணைத்தேன். அவள் என் நெஞ்சில் முகம் புதைத்தாள்.

"மெல்லவாக செய்," என்றாள். "நிறைய நாளாயிற்று."

அவளது உடல் என் கைகளில் — மென்மையான, நிறைவான, ஏங்கிய உடல். நான் அவளது கழுத்தில் முத்தமிட்டேன். அவள் ஒரு நெடிய மூச்சை விட்டாள்.

"ஆஹ்..." என்று மட்டும் சொன்னாள், கண்களை மூடி.

நான் அவளது தலைமுடியை விரல்களால் வருடினேன். அவளது முதுகில் கை படர்ந்தது. அவள் என்னை இன்னும் நெருக்கமாக இழுத்துக்கொண்டாள்.

"என்னை விடாதே," என்று கண்ணீர் வரும் குரலில் சொன்னாள்.

"விடமாட்டேன் சித்தி," என்று காதில் சொன்னேன்.

அந்த கோடையில் இரவுகள் நீண்டன. சித்தி தினமும் வாழ்ந்தாள் — தனிமை இல்லாமல். நானும் வேறொரு மனிதனாக மாறினேன்.

மூன்று மாதம் கடந்தது. நான் கிளம்பும் நாள் வந்தது.

சித்தி கண்களில் நீர்.

"மறந்துடாதே," என்றாள்.

"என்னால் மறக்க முடியாது சித்தி," என்று சொன்னேன், நிஜமாகவே.