பேருந்தில் அந்நியர்

பேருந்தில் அந்நியர்

7:45 பேருந்து. தினமும் அதே நேரம். அதே route.

அவளை முதல் முறை பார்த்தது மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பு. ஒரு பச்சை நிற salwar. கையில் laptop bag. காதில் earphone. ஜன்னலருகே நின்று வெளியே பார்த்தாள்.

நானும் அதே பேருந்தில் daily traveller. நாகேந்திரன். IT company. 28 வயது.

அந்த பெண் தினமும் அதே நேரத்தில் அதே stop-ல் ஏறுவாள். என் அருகில் நிற்பாள் — இடம் இல்லாமல். ஆனால் பேசியதே இல்லை.

கண்கள் சந்திக்கும். இருவரும் திரும்பிவிடுவோம்.

இந்த silent routine-க்கு ஒரு நாள் விரிசல் வந்தது.

Pothys stop-ல் பேருந்து திடீரென்று break போட்டது. அவள் balance இழந்தாள். நான் கை நீட்டினேன். அவள் கை என் கையை பிடித்தது.

ஒரு நொடி.

"Thank you," என்றாள்.

"Okay," என்றேன். Original-ஆக பேசும் திறன் அப்போது இல்லை.

அன்று முதல் நாங்கள் ஒரு புன்னகை போடுவோம். Stop வரும்போது "Bye" சொல்வோம்.

ஒரு வாரம் கழித்து மழை நாள். அவளிடம் umbrella இல்லை. என்னிடம் இருந்தது.

"பயன்படுத்துங்க," என்று கொடுத்தேன்.

"ஆனால் நீங்க?"

"Bus stop அருகிலேயே office.괜찮다."

அவள் umbrella வாங்கினாள். "நாளை தருவேன்," என்றாள்.

மறுநாள் umbrella கொடுக்கும்போது, "நீங்க எந்த கம்பெனி?" என்று கேட்டாள்.

"Techsoft. நீங்க?"

"Infotech. அதே building!"

அது மாறியது. Office-ல் lunch time-ல் சந்திக்கலாம் என்று ஆனது.

அவள் பெயர் தெரிந்தது — அனுஷா.

Canteen-ல் முதல் முறை table share செய்தோம். பேசினோம் — work பற்றி, commute பற்றி, சென்னை traffic பற்றி.

"தினமும் 1.5 மணி நேரம் bus-ல போகுறோம். ஆனால் மூன்று மாசமா பேசவே இல்ல," என்று சொன்னாள், சிரித்தபடி.

"நான் introvert," என்றேன்.

"நானும்," என்றாள். "ஆனால் நீங்க umbrella கொடுத்தப்போ... thank you சொல்ல வேண்டியதால பேசினேன்."

நாங்கள் சிரித்தோம்.

அந்த lunch அரை மணி நேரம் மட்டுமே. ஆனால் அரை மணி நேரத்தில் நான் அவளை அறிந்துகொண்டேன் — அவளது சிரிப்பு, அவளது கோபம், அவளது கனவுகள்.

மாலை பேருந்தில், நாங்கள் பக்கத்தில் நின்றோம். பேசினோம் — நிறுத்தாமல்.

அவள் இறங்கும் stop வந்தது.

"நாளை lunch?" என்று கேட்டாள்.

"ஆமா," என்றேன்.

அவள் இறங்கி நடந்தாள். திரும்பி ஒரு முறை பார்த்தாள். கையை அசைத்தாள்.

நான் அசைத்தேன். பேருந்து கிளம்பியது. என் முகத்தில் ஒரு புன்னகை — வீடு வரும் வரை போகவே இல்லை.