கடல்கரை இரவு

கடல்கரை இரவு

Breakup-க்கு பிறகு ஒரு வருடம்.

நான் ஆனந்த். 27. Alone Chennai life.

Gayathri-ஐ பார்க்கும் வரை.

Dating app-ல் match. Coffee date. Movie. Walk. மூன்று வாரத்தில் நாங்கள் நெருங்கினோம்.

ஒரு வெள்ளிக்கிழமை இரவு.

"Marina போலாமா? Late-ஆ போனா people குறைவா இருப்பாங்க," என்றாள்.

"நள்ளிரவு?"

"1 மணி. Just நாங்க."

Marina. கடல். அலைகள். சந்திரன். நாங்கள் இருவர் மட்டும்.

மணல் மேல் அமர்ந்தோம். காற்று கடுமையாக வீசியது. அவளது முடி எல்லா திசையிலும் பறந்தது.

"அழகா இருக்க," என்றேன்.

"Messy hair-ல?" என்று சிரித்தாள்.

"அதனால தான்."

அவள் என் தோளில் சாய்ந்தாள். கடலை பார்த்தோம்.

"ஆனந்த்," என்று அழைத்தாள்.

"ம்?"

"நான் ரொம்ப நாளா யாரோட தோளிலும் சாயல. Comfortable-ஆ இருக்கு."

"இனிமேலும் இருக்கலாம்," என்றேன்.

அவள் என்னை பார்த்தாள். கடல் வெளிச்சத்தில் — சந்திரன் வெளிச்சத்தில் — அவள் முகம் மிக அழகாக தெரிந்தது.

"ஆனந்த்..." என்று என் பெயரை மீண்டும் அழைத்தாள்.

"சொல்லு," என்று அவளுக்கு நேராக திரும்பினேன்.

அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை. என்னை நோக்கி வந்தாள். உதடுகள் என்னுடையதில்.

முத்தம். கடல் காற்றில். மணல் மேல். அலைகளின் சத்தத்துடன்.

நான் அவளை இறுகி அணைத்தேன். அவள் என் முதுகில் கை போட்டு இழுத்தாள்.

"இங்கே யாரும் இல்ல," என்றாள் முத்தத்திற்கு இடையில்.

"ம்," என்று மட்டும் சொன்னேன்.

அவள் என்னை மணல் மேல் இழுத்தாள். நாங்கள் கடல் காற்றில், இரவு வெளிச்சத்தில், ஒருவரை ஒருவர் கண்டுபிடித்தோம்.

அவளது kurta-ன் buttons விரல்கள் கண்டுபிடித்தன. அவள் என் shirt lift பண்ணினாள். காற்று குளிர்ச்சியாக இருந்தது — ஆனால் நாங்கள் சூடாக இருந்தோம்.

"கடல் பார்க்குது," என்று சிரித்தாள்.

"கடலுக்கு கண்கள் இல்ல," என்று சொன்னேன்.

"ஆமா. நமக்கு மட்டும் தான் இருக்கு," என்று என்னை கீழே இழுத்தாள்.

அலைகள் வந்து போயின. அவளது சப்தம் அலைகளோடு கலந்தது. என்னுடையதும். யாரும் கேட்கவில்லை — கடல் மட்டும் கேட்டது.

விடியற்காலை 4 மணி. கிழக்கில் வெளிச்சம் வர தொடங்கியது.

நாங்கள் மணல் மேல் படுத்திருந்தோம். வானத்தை பார்த்தோம்.

"Beautiful," என்றாள்.

"கடற்கரை பார்க்கிறியா?"

"இல்லை," என்றாள். என்னை பார்த்தாள்.

நான் அவள் கையை பிடித்தேன். சூரியன் வரும் வரை காத்திருந்தோம்.