அண்டை வீட்டு ஆண்டி

அண்டை வீட்டு ஆண்டி

என் பெயர் ஆகாஷ். வயது 22. கல்லூரி முடிந்து வீட்டில் இருந்த காலம்.

லக்ஷ்மி ஆண்டி. அண்டை வீட்டுக்காரர். என் அம்மாவின் பள்ளி நண்பி. 40 வயது இருக்கும். ஆனால் பார்க்க 30-ஐ தாண்டாது.

கணவர் foreign-ல் வேலை பார்க்கிறார். ஆண்டி தனியாக வசிக்கிறார்.

தினமும் காலையில் அவர் நம் வீட்டிற்கு வருவார் — அம்மாவிடம் பேச. அல்லது நம் வீட்டில் அம்மா செய்த பலகாரம் வாங்க.

"ஆகாஷ், எப்படி இருக்க?" என்று கேட்பார், என் தலையை தட்டுவார்.

அந்த தொடுதல் — சாதாரணமான அந்த தொடுதல் — என்னை வேறு ஒரு உலகிற்கு அழைத்துச் செல்லும்.

ஒரு நாள் அம்மா ஊர் போனார். நான் வீட்டில் தனியாக இருந்தேன்.

மாலை 6 மணி. கதவு தட்டும் சத்தம்.

லக்ஷ்மி ஆண்டி.

"ஆகாஷ், உன் அம்மா இருக்காங்களா?"

"இல்லை ஆண்டி, ஊர் போயிருக்காங்க."

"ஓ..." என்று சொல்லி நின்றார். போகவில்லை.

"உள்ளே வாங்க ஆண்டி," என்றேன்.

வந்தார். Sofa-ல் உட்கார்ந்தார். நான் தண்ணீர் கொண்டு வந்தேன்.

"தனியா இருக்க, சாப்பிட்டியா?" என்று கேட்டார்.

"இல்லை ஆண்டி, சமைக்கத் தெரியல."

"அப்படியா? வா, என் வீட்டுல சாப்பிடு."

அவர் வீட்டிற்கு சென்றோம். சமையலறையில் அவர் சாமைக்கும்போது நான் அருகில் உட்கார்ந்திருந்தேன்.

"ஆகாஷ், அந்த மிளகாய் கொடு," என்றார்.

நான் எழுந்து கொடுக்க சென்றேன். இடமில்லாமல் அவர் கைகள் என் கை மேல் படுவது தெரிந்தது.

"Sorry," என்றார், சிவந்த முகத்துடன்.

"괜찮아 ஆண்டி," என்றேன். ஆனால் என் குரல் நடுங்கியது.

சாப்பிட்டோம். பேசினோம். அவர் கணவர் பற்றி சொன்னார் — "6 மாசமா வரலை. Phone-லயே பேசுவோம்" என்றார், கண்களில் ஒரு வலி.

"தனிமையா இருக்குதுல்ல?" என்று கேட்டேன்.

அவர் என்னை பார்த்தார். நீண்ட நேரம்.

"ஆமா," என்றார் மெல்ல. "ரொம்ப தனிமையா இருக்கு."

அந்த இரவு நாங்கள் TV பார்த்தோம். அவர் என் தோளில் மெல்ல சாய்ந்தார் — தூக்கம் வருவதுபோல்.

நான் அசையவில்லை.

"ஆகாஷ்..." என்று அழைத்தார், கண்கள் அரைகுறையாக மூடி.

"ஆண்டி?"

"நீ இருக்க... comfortable-ஆ இருக்கு," என்றார்.

என் கை மெல்ல அவர் தோளை தழுவியது. அவர் இன்னும் சாய்ந்தார்.

இரவு கடந்தது. அவர் என் அருகில் தூங்கினார். நான் விழித்திருந்தேன் — அவரது மூச்சின் சப்தம் கேட்டுக்கொண்டே.

விடியற்காலையில் அவர் விழித்தார். என்னை பார்த்தார். கவலைப்படவில்லை — சிரித்தார்.

"காலையில் வா, காபி குடிப்போம்," என்று சொல்லி போனார்.

அன்று முதல் தினமும் காலையில் அவர் வீட்டில் காபி குடிப்பது வழக்கமானது. ஒவ்வொரு நாளும் நாங்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நெருங்கினோம்.

வார்த்தைகள் குறைந்தன. பார்வைகள் அதிகமாயின.