அலுவலக இரகசியம்
அவள் என் மேனேஜர். நான் அவளுக்கு கீழே வேலை பார்க்கிறேன். ஆனால் தினமும் அவள் கண்கள் என்னிடம் ஏதோ சொல்கின்றன — வார்த்தைகளில் சொல்ல முடியாதவற்றை.
அலுவலக இரகசியம்
காலை 9 மணிக்கு சரியாக அலுவலகம் வருவேன். ஆனால் அன்று, லிஃப்டில் அவளைப் பார்த்தபோது நேரம் மறந்தே போனது.
பிரியா. என் மேனேஜர். 32 வயது. திருமணமான பெண். ஆனால் அவளது கண்களில் ஒரு தனிமை இருந்தது — திருமணமான பெண்களின் கண்களில் சில நேரம் தெரியும் அந்த வெற்றிடம்.
"கார்த்திக், இன்று presentation ready-யா?" என்று கேட்டாள், சட்டையில் ஒரு சுருக்கம் இருப்பதை சரிசெய்துகொண்டே.
"ஆமா மேடம்," என்றேன். ஆனால் என் கண்கள் அவளது முகத்தை மட்டுமே பார்த்தன.
வாரங்கள் கடந்தன. நாங்கள் late-ஆக office-ல் தங்கும் நேரங்கள் அதிகமாயின. Project deadline என்று சொல்வோம். ஆனால் உண்மையில், நாங்கள் இருவரும் விரும்பி தங்கினோம் என்று தெரியும்.
ஒரு வெள்ளிக்கிழமை இரவு. மற்ற எல்லாரும் போய்விட்டனர். நாங்கள் மட்டும் conference room-ல் laptop-கள் முன்னால் அமர்ந்திருந்தோம்.
"கார்த்திக்," என்று அவள் அழைத்தாள். குரல் வழக்கத்திற்கு மாறாக மென்மையாக இருந்தது.
"மேடம்?"
"Office-ல் இல்லாதபோது... pria என்று கூப்பிடு."
அந்த ஒரு வாக்கியம் எல்லாவற்றையும் மாற்றியது.
"பிரியா," என்று மெல்ல சொன்னேன். அவள் பெயர் என் நாவில் இனிப்பாக இருந்தது.
அவள் என்னை நோக்கி சாய்ந்தாள். laptop-ன் வெளிச்சத்தில் அவளது முகம் அழகாக தெரிந்தது.
"என் கணவர் Singapore-ல் இருக்கார். 6 மாசமா நான் தனியா இருக்கேன்," என்றாள், குரலில் ஒரு தொலைவு இருந்தது.
நான் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. வார்த்தைகள் தேவையில்லை என்று தோன்றியது.
அவள் கை என் கை மேல் வந்தது. மெதுவாக. கேட்பதுபோல்.
"நீ என்னை புரிஞ்சுக்கிற மாதிரி feel ஆகுது கார்த்திக். ரொம்ப நாளா யாரும் என்னை இப்படி பாக்கல."
"நான் உன்னை நிறைய நேரம் பாக்குறேன்," என்று சொன்னேன் நேர்மையாக.
அவள் சிரித்தாள். அந்த சிரிப்பு அவளை வேறொரு மனிதளாக மாற்றியது — manager இல்லை, திருமணமான பெண் இல்லை — வெறும் ஒரு பெண்.
அன்று இரவு நாங்கள் conference room-ல் நிறைய நேரம் பேசினோம். அவளது கனவுகள், அவளது தனிமை, என்னுடைய feelings — எல்லாவற்றையும்.
கடைசியில் அவள் கிளம்பும்போது, கதவுக்கு அருகில் நின்று திரும்பினாள்.
"நாளை..." என்று தொடங்கி நிறுத்தினாள்.
"நாளை என்ன?" என்று கேட்டேன்.
"நாளை lunch break-ல் நான் home போறேன். வர்ரியா?" என்று நேரடியாக கேட்டாள், கண்களில் கேள்வியும் விடையும் ஒரே நேரத்தில் இருந்தன.
என் இதயம் வேகமாக துடித்தது.
"வருவேன்," என்றேன்.
அவள் சிரித்துக்கொண்டே நடந்தாள். என் கண்கள் அவளை பின்தொடர்ந்தன — நாளை என்று காத்திருந்தன.