அத்தை வீட்டு இரகசியம்

அத்தை வீட்டு இரகசியம்

நான் Arun. 25. Chennai. அத்தை வீடு Madurai-ல்.

கோடை விடுமுறையில் அத்தை அழைத்தாள். "வா, ஒரு மாசம் இரு."

Priya — அத்தையின் மகள். என் cousin. 23 வயது. Degree முடிந்து வீட்டில்.

சிறுபருவத்தில் சேர்ந்து விளையாடியவர்கள். 10 வருட இடைவெளிக்கு பிறகு பார்க்கிறோம்.

அவள் மாறியிருந்தாள் — குழந்தை இல்லை, ஒரு பெண்.

"Arun bro! வந்துட்டியா?" என்று ஓடி வந்தாள்.

அந்த ஒரு நொடி — அவளது smile, அவளது கண்கள் — என்னை நிறுத்தியது.

தினமும் சேர்ந்து இருந்தோம். Market, terrace, kitchen. அவள் என்னோடு பேசத் தொடங்கினாள் — நண்பனிடம் பேசுவதுபோல்.

"Arun, Chennai-ல் என்ன மாதிரி girls பார்க்கிற?" என்று ஒரு நாள் கேட்டாள்.

"Priya மாதிரி," என்று சொல்லிவிட்டு நாக்கை கடித்தேன்.

அவள் சிரிக்கவில்லை. என்னை பார்த்தாள்.

"நான் உன் cousin," என்றாள்.

"தெரியும்."

"இருந்தாலும் சொன்ன."

"Honest-ஆ சொன்னேன்."

இரண்டாம் வாரம். Terrace-ல் இரவு. அத்தை, uncle தூங்கிவிட்டனர். நாங்கள் மட்டும்.

"Arun," என்று அழைத்தாள்.

"ம்?"

"நீ Chennai திரும்பும்போது miss பண்ணுவேன்," என்றாள், வேறொரு tone-ல்.

"நானும்," என்றேன்.

கையை கையில் எடுத்தேன். அவள் விலக்கவில்லை.

"இது தவறா?" என்று கேட்டாள்.

"நமக்கு தவறா இல்லன்னு நாங்களே decide பண்ணலாம்," என்று சொன்னேன்.

அவள் என்னை பார்த்தாள். நீண்ட நேரம்.

"Room-ல் வா," என்று மட்டும் சொன்னாள்.

அந்த இரவு — cousin என்ற சொல் மறந்தது. Priya மட்டுமே இருந்தாள். நான் மட்டுமே இருந்தேன்.

அவளது உடல் என் கைகளில் — மென்மையான, நடுங்கும், காத்திருந்த உடல்.

"Arun," என்று மெல்ல சொன்னாள்.

"ம்?"

"நேசிக்கிறேன்," என்றாள்.

"நானும்," என்றேன்.

Chennai திரும்பும் நாள். அவள் bus stop வரை வந்தாள்.

"அடுத்த கோடை?" என்று கேட்டாள்.

"அடுத்த மாதமே வருவேன்," என்றேன்.

அவள் சிரித்தாள். அந்த சிரிப்பு — Chennai வரும் வரை என் மனசில்.