வீட்டு வேலைக்காரியின் ரகசியம்

வீட்டு வேலைக்காரியின் ரகசியம்

என் பெயர் Vijay. 27. Bachelor flat. Anna Nagar.

Selvi — தினமும் காலை 8 மணிக்கு வருவாள். 30 வயது. Husband accident-ல் போனவர். 3 குழந்தைகள் அம்மாவிடம். தனியாக Chennai-ல் வேலை.

வழக்கமாக நான் office போவதற்கு முன்னாடியே வருவாள். Clean பண்ணுவாள். சமைப்பாள். போவாள்.

ஒரு நாள் நான் sick leave. வீட்டிலேயே இருந்தேன்.

Selvi வந்தாள். என்னை பார்த்து surprised ஆனாள்.

"சார், நீங்க இன்னைக்கு?"

"உடம்பு சரியில்ல Selvi."

"என்ன ஆச்சு?"

"Fever."

"சாப்பிட்டீங்களா?"

"இல்ல."

"நான் பண்றேன், படுங்க."

அவள் சமைத்தாள். Kanji கொண்டு வந்தாள்.

"சாப்பிடுங்க சார்," என்று கொடுத்தாள்.

"நன்றி Selvi," என்றேன்.

அவள் போகவில்லை. "Temperature எடுக்கட்டுமா?" என்று கேட்டாள்.

"இருக்கா?"

"Kitchen drawer-ல் வச்சிருக்கேன்."

Thermometer எடுத்து வந்தாள். என் நெற்றியில் வைத்தாள். அவளது கை மிருதுவாக இருந்தது.

"102," என்றாள். "Tablet சாப்பிட வேண்டும்."

Tablet கொண்டு வந்தாள். தண்ணீரோடு. அவளே கொடுத்தாள்.

"Selvi, நீ ரொம்ப care பண்ற," என்றேன்.

"சார் நீங்க நல்லவங்க. நான் care பண்றேன்."

"உன்னை யாரவது care பண்றாங்களா?"

அவள் நிறுத்தினாள். "யாரும் இல்ல சார்."

"Family?"

"அம்மா-அப்பா ஊர்ல. குழந்தைகள் அங்கே. நான் இங்கே தனியா."

"Lonely-ஆ இல்லையா?"

அவள் என்னை பார்த்தாள். "ரொம்ப lonely-ஆ இருக்கு சார். ஆனால் வேற வழி இல்ல."

நான் அவளது கையை தொட்டேன். "Selvi, நான் உன்னோட employer மட்டுமில்ல — friend-ஆவும் இருக்கேன்."

அவள் கண்களில் நீர் வந்தது. "நீங்க ஒரே ஒரு person சார் என்னை person-ஆ treat பண்றீங்க. மத்தவங்க work மட்டும் பாக்குவாங்க."

"Selvi," என்று அழைத்தேன்.

"சார்?"

"Vijay சொல்லு."

அவள் surprise ஆனாள். "சார்..."

"Vijay."

"...Vijay," என்று மெல்ல சொன்னாள். அவள் வாயில் என் பெயர் புதிதாக ஒலித்தது.

Fever குறைந்தது. நாங்கள் பேசினோம் — நேரமாவது தெரியவில்லை.

மாலை 5. அவள் போகணும்.

"Vijay," என்று கூப்பிட்டாள். இந்த முறை இயல்பாக.

"ம்?"

"நான்... உங்ககிட்ட comfortable-ஆ feel ஆகுது. நண்பன் மாதிரி."

"நண்பன் மட்டும் தானா?" என்று கேட்டேன்.

அவள் என்னை பார்த்தாள். நீண்ட நேரம்.

"இல்ல," என்று மெல்ல சொன்னாள்.

நான் அவளருகில் சென்றேன். அவள் விலகவில்லை.

"Selvi, நான் உன்னை ஒரு பெண்ணாக பார்க்கிறேன். Maid-ஆக இல்ல," என்றேன்.

"Vijay..." என்று என் பெயரை சொன்னபோது குரல் நடுங்கியது.

அந்த மாலை — fever வீட்டில் — நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் கண்டுபிடித்தோம்.

அவளது cotton saree கழன்றது. அவளது கைகள் என்னை இழுத்தன. "Vijay... ஆஹ்..." என்று.

"Selvi," என்று அவளது காதில் சொன்னேன். அவள் கண்கள் மூடின.

அன்று முதல் அவள் வீட்டு வேலைக்காரி மட்டுமல்ல — என் வாழ்வின் ஒரு பகுதியாக ஆனாள்.