கிராமத்து மண் வாசனை

கிராமத்து மண் வாசனை

ஊர் — Tirunelveli district. ஒரு சின்ன கிராமம்.

நான் Murugan. Chennai-ல் வேலை. 3 வருடத்திற்கு பிறகு ஊர் வந்தேன் — நண்பன் Kumar திருமணம்.

திருமணம் ஆன மறுநாள். Kumar busy. நான் வீட்டிலிருந்து வெளியே நடந்தேன்.

கிணற்றடியில் அவளை பார்த்தேன்.

Lakshmi. Kumar-ன் அண்டை வீட்டுக்காரர் மகள். 22 வயது. Half saree. Jasmine மாலை. Copper pot-ல் தண்ணீர் இழைத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

நான் பார்த்தேன். அவளும் பார்த்தாள்.

"Chennai-ல் இருந்து வந்தீங்களா?" என்று கேட்டாள்.

"ஆமா. Kumar-ன் நண்பன்."

"தெரியும். அவரு சொன்னார்."

"உன் பெயர்?"

"Lakshmi."

"அழகான பெயர்."

அவள் சிரித்தாள். "Chennai-கார people ஊர்-ல் பெயர் பார்த்தாலே compliment பண்ணுவீங்க."

"பெயர் மட்டும் இல்ல," என்றேன்.

அவள் என்னை பார்த்தாள். பிறகு pot எடுத்துக்கொண்டு போனாள். திரும்பி ஒரு முறை பார்த்தாள்.

மாலை. Mango grove. வெயில் மரங்களுக்கு பின்னே போனது.

அவள் அங்கே இருந்தாள் — மாம்பழம் பறிக்கிறாள்.

"உதவட்டுமா?" என்று கேட்டேன்.

"உயரமா இருக்கீங்க. அந்த கொத்து எட்டல," என்றாள்.

நான் மரம் ஏறி பறித்தேன். கொடுத்தேன்.

"நன்றி," என்று வாங்கினாள். நேர்மையான புன்னகை.

"Lakshmi," என்று அழைத்தேன்.

"ம்?"

"நாளை இங்கே வருவியா?"

அவள் ஒரு நொடி யோசித்தாள்.

"மாலை 5-க்கு," என்றாள்.

மறுநாள். Mango grove. 5 மணி.

அவள் வந்தாள். இன்று purple saree.

பேசினோம். அவளது கனவுகள். என்னுடையது. City-village difference.

"Chennai-ல் இப்படி இருக்காது," என்றாள், மரங்களை பார்த்தபடி.

"என்ன இல்லாது?"

"இந்த மண் வாசனை. இந்த மெளனம். இந்த space."

"நீயும் இல்லை," என்று சொன்னேன்.

அவள் என்னை பார்த்தாள். கூந்தலில் இருந்து Jasmine விழுந்தது. அதை எடுத்துக் கொடுத்தேன்.

அவள் வாங்கியபோது என் விரல்கள் அவளது விரல்களில் பட்டன.

"Murugan," என்று மெல்ல அழைத்தாள்.

"ம்?"

அவள் பேசவில்லை. என்னை நோக்கி வந்தாள்.

Mango grove-ல் — மரங்களின் நிழலில், மண் வாசனையில், Jasmine மணத்தில் — அவளது உதடுகள் என்னுடையதில்.

அந்த முத்தம் Chennai-ல் எங்கும் கிடைக்காது.

நாங்கள் நிலத்தில் — green grass, above us only sky — ஒருவரை ஒருவர் கண்டுபிடித்தோம்.

அவளது half saree ஒவ்வொரு layer-ஆக. அவளது copper skin சூரியன் போன வெளிச்சத்தில் அழகாக தெரிந்தது.

"Murugan," என்று என் பெயரை கிராமத்து accent-ல் சொன்னாள். அந்த accent — உலகின் மிக இனிமையான சப்தம்.

காலை star பார்க்கும் வரை நாங்கள் அங்கே இருந்தோம்.

"Chennai போகும்போது?" என்று கேட்டாள்.

"வர முடியல," என்றேன்.

"Lie," என்றாள்.

"ஆமா, Lie. போகவே தோணல."