ஒரே விமானத்தில் அந்நியர்

ஒரே விமானத்தில் அந்நியர்

Chennai to Delhi. IndiGo. Night flight. 11:30 PM.

Boarding. Seat 14A — என் seat. 14B-ல் அவள் ஏற்கனவே உட்கார்ந்திருந்தாள்.

29-30 வயது இருக்கும். Business casual. சிறிய laptop bag. Earphone in.

"Excuse me," என்றேன், window seat-க்கு போக.

அவள் எழுந்தாள். Pass பண்ணினாள்.

Flight take off. அவள் laptop திறந்தாள். நான் window-ல் வெளியே பார்த்தேன்.

ஒரு மணி நேரம் கழிந்தது. Lights dim ஆயின. அவள் laptop close பண்ணி சாய்ந்தாள்.

Turbulence.

Sudden jolt. அவள் involuntarily என் கையை பிடித்தாள்.

"Sorry!" என்று உடனே விட்டாள்.

"It's okay," என்றேன்.

மீண்டும் turbulence. இந்த முறை — பிடித்தாள். விடவில்லை.

"Scared-ஆ?" என்று கேட்டேன்.

"Flights-ல பயமா இருக்கும்," என்றாள்.

"Don't worry. I'm here," என்றேன். Stupid thing to say to a stranger — ஆனால் அவள் relaxed ஆனாள்.

அவளது கை என் கை மேல் இருந்தது. நான் விலக்கவில்லை.

"Thanks," என்றாள். "I'm Meera."

"Vikram."

பேசத் தொடங்கினோம். Work பற்றி. Travel பற்றி. Life பற்றி.

அவள் Delhi-ல் consultant. Frequent flyer. ஆனால் turbulence-ல் இன்னும் பயம்.

நள்ளிரவு. Most passengers தூங்கினார்கள். Lights fully dim. நாங்கள் மட்டும் விழித்திருந்தோம்.

"Vikram," என்று அவள் மெல்ல அழைத்தாள்.

"ம்?"

"இந்த flight-ல் உன்னோட அருகில் உட்கார்ந்தது lucky," என்றாள்.

"Lucky என்ன?"

"நீ comfortable-ஆ feel பண்றாய். Stranger-ஆ இருந்தும்."

Blanket போட்டுக்கொண்டாள். என்னும் போட்டுக்கொண்டேன்.

"Vikram," மீண்டும்.

"ம்?"

"Blanket share பண்ணலாமா? Flight-ல cold-ஆ இருக்கு."

ஒரே blanket. இருவரும். Armrest-ல் கைகள் படர்ந்தன.

Seat-ல் dim light. யாரும் பார்க்கவில்லை.

அவள் என்னை நோக்கி திரும்பினாள். நெருக்கமாக.

"Vikram," என்று என் பெயரை மூன்றாவது முறை சொன்னாள். இந்த முறை குரல் வேறு விதமாக இருந்தது.

நான் அவளை பார்த்தேன். அவள் கண்கள் என்ன சொல்கின்றன என்று புரிந்தது.

"Meera..." என்று அழைத்தேன்.

Blanket-ல் மறைந்தபடி — row-ல் மூன்றாம் seat காலி, அடுத்த row யாரும் விழிக்கவில்லை — நான் அவள் கையை என் இடுப்பில் வைத்தேன். அவள் விலக்கவில்லை.

என் கை அவளது thigh-ல் படர்ந்தது — blanket-க்கு கீழே. அவள் ஒரு மெல்லிய சப்தம் — உடனே suppress பண்ணினாள்.

"Shhh," என்று நான் சொன்னேன்.

"I know," என்று மெல்ல சொன்னாள்.

Seat-ல் blanket-ல் மறைந்து — vikas vikash என்ன நடந்தது — நாங்கள் 6 மணி flight-ல் ஒரு மணி நேரம் strangers இல்லாமல் ஆனோம்.

Delhi land ஆனது. Lights on. Everyone woke up.

Meera normal-ஆ உட்கார்ந்தாள். நான் normal-ஆ உட்கார்ந்தேன்.

"Good flight?" என்று stewardess கேட்டாள்.

"Very good," என்றாள் Meera, என்னை பார்க்காமல்.

Airport-ல் passengers நடந்தோம். Baggage claim.

"Vikram," என்று அழைத்தாள்.

"ம்?"

Number swap பண்ணினோம். "Delhi-ல் இருக்கீங்களா?" என்று கேட்டாள்.

"3 நாள்."

"Welcome dinner?" என்று கேட்டாள், சிரித்தபடி.

"மட்டும் தான்?" என்று கேட்டேன்.

"பார்க்கலாம்," என்று சிரித்துக்கொண்டே Uber-ல் சென்றாள்.