அம்மாவின் தனிமை

அம்மாவின் தனிமை

நான் Arjun. 20 வயது. First year college.

அம்மா — Geetha. 38. அப்பா divorce-ல் பிரிந்து 5 வருடம். நாங்கள் இருவரே.

அம்மா strong பெண். வேலைக்கு போவாள். வீடு நடத்துவாள். என்னை படிக்க வைப்பாள். ஆனால் இரவில் தனிமையில் அழுவதை சில நேரம் கேட்கிறேன்.

ஒரு இரவு — கேட்க தாங்கவில்லை. படுக்கையறை கதவு தட்டினேன்.

"அம்மா?" என்று அழைத்தேன்.

கதவு திறந்தாள். கண்கள் சிவந்திருந்தன.

"ஒன்னும் இல்ல Arjun, போய் படு," என்றாள்.

"இல்லை அம்மா," என்று உள்ளே சென்றேன்.

அவளை அணைத்தேன் — மகன் அம்மாவை அணைப்பதுபோல்.

அவள் என் நெஞ்சில் அழுதாள். நான் அவள் முதுகை வருடினேன்.

"5 வருஷமா தனியா இருக்கேன் Arjun," என்று அழுத குரலில் சொன்னாள். "யாருக்காவது வேணும்னு feel ஆகுது. ஒரு பெண்ணுக்கு..."

"அம்மா, நான் இருக்கேன்," என்று சொன்னேன்.

"நீ என் மகன்."

"அம்மா."

"ம்?"

"உன்னோட தனிமையை நான் தீர்க்க விரும்புகிறேன். எந்த விதத்திலும்."

அவள் என்னை விலக்கி பார்த்தாள். என் கண்களில்.

"Arjun," என்று என் பெயரை மெல்ல சொன்னாள்.

"அம்மா," என்றேன்.

"இது..."

"நிறுத்தணும்னா சொல்லு. நான் போய்விடுவேன்."

அவள் என்னை நிறுத்தவில்லை.

மாறாக மீண்டும் என் நெஞ்சில் சாய்ந்தாள். இந்த முறை வேறு விதமாக.

"Arjun..." என்று என் கழுத்தில் அவளது உதடுகள் படுவது தெரிந்தது.

நான் அவளை இறுக அணைத்தேன். இந்த முறை மகன் அம்மாவை அணைக்கவில்லை.

"ஒரே ஒரு இரவு," என்று மெல்ல கேட்டாள்.

"எத்தனை இரவு வேணும்னாலும்," என்றேன்.

அந்த இரவு Geetha என் அம்மா மட்டுமல்ல — ஒரு பெண்ணாக இருந்தாள். 5 வருடங்களாக அடக்கிய எல்லாவற்றையும் அவள் விட்டாள்.

அவளது கூந்தல் விரிந்தது. அவளது கண்கள் மூடின. அவளது சப்தம் — "ஆஹ் Arjun..." என்று — அந்த இரவு மட்டுமே.

காலையில் என் அருகில் படுத்திருந்தாள். கண் விழித்தாள். என்னை பார்த்தாள்.

"இனிமேல் தனிமையா இருக்க மாட்டேன்," என்று மட்டும் சொன்னாள்.

"ஒருநாளும் விடமாட்டேன்," என்றேன்.